ഉഷ്ണകാലമിത്
ശൈത്യജാലകം കടന്ന്,
തമസ്സിന്റെ പാളികളിളക്കി,
സ്വപ്നാടനങ്ങള്ക്കിടവേളയായ്.
ചിന്താപ്രവാഹത്തില്
തടയിണകള് പടുത്ത്,
മുഴങ്ങിത്തിരിയും പങ്കയുടെ
ചുടുകാറ്റില് കരിഞ്ഞ്,
സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക് തളമണിച്ച്,
മോഹങ്ങള്ക്ക് കുഴിയെടുത്ത്,
നിദ്രക്കു കടം പറഞ്ഞു
മൊരു കഷ്ട്കാലം.
പാരോളം കുനിഞ്ഞു കേഴും
തുളസിത്തണ്ടിനൊരു
സ്വേദപ്രവാഹവും കുളിരേകിയില്ല,
നനവേകിയില്ല.
ഘോരമായുയരും കാകരോദനമത്
ബലിച്ചോറിനല്ല
മുഖമൊളിപ്പിക്കാനൊരില-
ത്തണലിനോ വറ്റ് നനവിനോ,
ഏഴഴകില് പൊതിഞ്ഞയുടലില്
താപപ്രവാഹം.
ഉഷ്ണകാലം, ഇനി
കണക്കെടുപ്പിന്റെ ശാപകാലം
കൊടുത്തതൊന്നൊന്നായ് തിരികെ
വാങ്ങൂ, ഇത് ഭൂമിനീതി..
തിങ്കളാഴ്ച, മാർച്ച് 29, 2010
ചൊവ്വാഴ്ച, ഫെബ്രുവരി 23, 2010
ബുധനാഴ്ച, ഫെബ്രുവരി 03, 2010
ആല്മരച്ചുവട്ടിലെ നായ
ഏതൊരു പെണ്കുട്ടിയുടെതും പോലെ സാധാരണമായിരുന്നില്ല ദിനമണിയുടെ അബദ്ധങ്ങളുടെ തുടക്കം. ചോദ്യങ്ങള് ചോദിക്കാത്ത ഭാഷദ്ധ്യപകരോടോ ടിക്കറ്റ് മുറിക്കാത്ത കണ്ടക്ട്ടരോടോ ദിനമണിക്ക് അനുരാഗം തോന്നിയില്ല. അങ്ങനെ തോന്നിയ കൂട്ടുകാരികളെ ദിനമണി പുച്ചിച്ചതുമാണ്. ബസ്ടോപ്പിലോ ഐസ്ക്രീം പാര്ലരിലോ ദിനമണിയുടെ ചര്യകളെ ആര്ക്കെങ്കിലും സ്വധീനിക്കാനുമായില്ല. ദിനമണി കൂട്ടുകാരികളുടെ നട്ടെല്ലുള്ള നേതാവായതങ്ങനെയാണ്.
പക്ഷെ എത്ര നാള് ? ദിനമണിക്കും വിരസത തോന്നി. എക്സിബിഷന് ഗ്രൌണ്ടുകളില് പോകാനും, രുചിയേറിയ ബെര്ഗരുകള്ക്ക് മുതല് മുടക്കാനുമൊരാള്, അത്രയൊക്കെയെ ദിനമണിക്കുധേശ്യമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
രത്തന്റെ ശനിദശ തുടങ്ങുന്നതവിടെയാണ്. രത്തന് പൊക്കം കുറഞ്ഞ ഒരു കച്ചവടക്കാരനായിരുന്നു. അയാള് എന്ത് കച്ചവടം ചെയ്യുന്നു എന്നത് ദിനമണിക്കൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. ഏതായാലും അയാളുടെ പോക്കറ്റില് എപ്പോഴും നോട്ടുകളുണ്ടായിരുന്നു. അയാള് വളരെ മൃദുവായി സംസാരിച്ചു. രത്തന് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ എപ്പോഴൊക്കെയോ ദിനമണിയുടെ മൃദുലവികാരങ്ങള് ഉണര്ന്നു. പക്ഷെ ഇരുമ്പു കച്ചവടക്കാരനായ രത്തന് പെണ് മനസുകളുടെ ഗേജുവ്യത്യാസങ്ങള് അറിയുവാനുള്ള കഴിവില്ലായിരുന്നു.
ഒരു വിദേശ കമ്പനിയുടെ രാത്രിപ്പണിക്കാരനായ കമലേഷിനു തന്റെ മോഹങ്ങള് സഫലീകരിക്കാനാവും എന്ന് ദിനമണിക്ക് തോന്നി. അവര് ലോകത്തുള്ള എല്ലാ വിഷയങ്ങളെ പറ്റിയും സംസാരിച്ചു. ഒപ്പം ദിനമണി ആഗ്രഹിച്ച വിഷയങ്ങളും. എല്ലാം ദിനമണിയുടെ ഇംഗിതം പോലെ നടക്കവേയാണ് കമലേഷിന്റെ അമ്മക്ക് കുഞ്ഞിക്കാലുകളെപ്പറ്റി ഓര്മ്മ വരുന്നതും അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള നമിത ആ കൊണ്ട്രാക്റ്റ് ഏറ്റെടുക്കുന്നതും. ദിനമണി വീണ്ടും ഏകയായി.
ദിനമണി ആനച്ചന്തവും കണ്ണുകളില് കാമാസക്തി ഉറങ്ങുന്നവളുമായിരുന്നു. അതിനാലാവാം വഴിപിഴച്ച പുരുഷ പ്രജകളുടെ മനസ്സില് അവള് അതിവേഗം സ്ഥാനം പിടിച്ചിരുന്നത്. അവള്ക്ക് പക്ഷെ ഇത്തരക്കാരോട് പുച്ഛമായിരുന്നു. ദിനമണിയുടെ പുച്ഛത്തിനു ഇരയാകാത്തവര്ക്കാകട്ടെ അവളില് നല്ലതെന്തെങ്കിലും ദര്ശിക്കാന് കഴിഞ്ഞതുമില്ല.
മൃത്യുജ്ഞയനെ ആദ്യമായി കണ്ടത് ദിനമണി ഓര്ക്കുന്നുണ്ട്. അത്തരക്കാരെ ദിനമണി അധികം കണ്ടിട്ടില്ല. മൃത്യുജ്ഞയനെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോള് ദിനമണിക്ക് അയാളില് എന്തെന്നില്ലാത്ത കൌതുകം തോന്നി. മറ്റാരോടെങ്കിലും സദൃശ്യപ്പെടുത്താവുന്നവ ആയിരുന്നില്ല അയാളുടെ രൂപചലനങ്ങള്. പുതുമ തേടിയുള്ള യാത്രക്കിടെ കണ്ടെത്തിയ ആ പുതുരൂപത്തെ അവള്ക്കിഷ്ട്ടമായി. പക്ഷെ അയാളൊന്നു നോക്കിയിട്ട് വേണ്ടേ തന്റെ ഇംഗിതമൊന്നറിയിക്കാന്. പക്ഷെ മൃത്യുജ്ഞയന് അവളെ നോക്കാതിരിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു.
"എന്നേ നോക്കാത്തതെന്തേ?" ഒരിക്കല് ക്ഷമ കേട്ട് അവള് ചോദിച്ചു.
മൃത്യുജ്ഞയന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കിയതിന്റെ തീവ്രതയില് അവളുടെ കൃതൃമഭാവങ്ങള് അലിഞ്ഞാവിയായി പോയി.
"അരുതാത്തതെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞെങ്കില് ക്ഷമിക്കണം.." അവള് വിനയം നടിച്ചു.
മൃത്യുജ്ഞയന് ഒന്നുമുരിയാടാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
" പിന്നേ.. ഞാനിഷ്ട്ടപ്പെടും.." ദിനമണി പിറകില് നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവള് കള്ളം പറഞ്ഞതായിരുന്നു.
"ശെരിക്കും ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നുണ്ടോ?" മൃത്യുജ്ഞയന്റെ തിരിഞ്ഞു നിന്നുള്ള ചോദ്യം ദിനമണി ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
"ഉവ്വ്.." മനസ് തീരുമാനിക്കും മുന്പ് അവളുടെ മറുപടി പുറത്തു വന്നു.
"എങ്കില് വരൂ... വിജനമായ ആ ആല്മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് പോകാം .." മൃത്യുജ്ഞയന് അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുത്തരം പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നു. ദിനമണി ഞെട്ടിത്തരിച്ചു നില്ക്കുകയാണ്.
"പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ, പരിശുദ്ധയാണെങ്കില് നിനക്ക് വരാം.."
ദിനമണി വീണ്ടും നടുങ്ങി. മുള്ള്മുന പോലെ കുത്തിക്കയരുന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനികളില് നിന്നു രക്ഷപ്പെടാന് അവള് മൃത്യുജ്ഞയന്റെ പിറകെ സാവധാനം ചലിച്ചു. ഒട്ടു നേരം അവര് നിശബ്ദരായി നടന്നു. എപ്പോഴോ അവള് നഷ്ട്ടപ്പെട്ട ചിന്താശക്തി വീണ്ടെടുത്തു. താന് ശരിക്കും തോല്പ്പിക്കപ്പെട്ടതായി അവള്ക്ക് തോന്നി. താന് അയാളെ ആഗ്രഹിച്ചെന്നത് സത്യം, എന്ന് കരുതി .....
"ഹേയ്, ഞാന് പോകുന്നു..." അവള് വാക്കുകള്ക്ക് ഘനം കൂട്ടി പറഞ്ഞു.
"നീ പോകും, നീ പോകണം.." തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെയാണ് മൃത്യുജ്ഞയന് അത്രയും പറഞ്ഞത്. ദിനമണിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല. അവള് അയാളുടെ പിറകെ തന്നെ നടന്നു.
വിജനമായ ആല്മരച്ചുവട്ടില് അയാള് നടപ്പ് നിര്ത്തി.
"എന്തെ നീ പോയില്ല?" അവള് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"പൊയ്ക്കോ.." അയാള് പറഞ്ഞു. അവള് അയാളെ അദ്ഭുതതോടെ നോക്കുകയാണ്.
"ഞാന് പോണില്ല.." അവള് സാവധാനം ചെന്ന് അയാളുടെ അരികിലിരുന്നു. ഒട്ടു നേരം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കിയ ശേഷം മൃത്യുജ്ഞയന് അവളെ പുണര്ന്നു.
എങ്ങനെയാണിയാളെ സ്വന്തമാക്കുക? സ്വാനുഭവങ്ങളില് നിന്ന് മനസിലാക്കിയ പുരുഷന്റെ മന:ശാസ്ത്രം ദിനമണി പലര്ക്കും ഉപദേശിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. പുരുഷന് നായയുമായി അപാര സാദൃശ്യമുണ്ടത്രെ. വയറു നിറഞ്ഞാല് ഈ വര്ഗങ്ങള്ക്ക് വലിയ സ്നേഹമില്ല, എന്നാല് ഒരു നുള്ള് കൊടുത്ത് ബാക്കി കയ്യില് വച്ചാല് ഇവറ്റകള് വാലാട്ടി പിറകെയുണ്ടാവും.. പക്ഷെ എല്ലാമറിയാമെന്നു കരുതിയിട്ടും ദിനമണി ശരിക്കും കഷ്ട്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു, മൃത്യുജ്ഞയനില് നിന്നു ചിലതെങ്കിലുമൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കാന്..
ദിനമണി കാത്തിരിക്കുകയാണ് മൃത്യുജ്ഞയന് വേണ്ടി. ഒരര്ത്ഥത്തില് ദിനമണിക്കതിനു സമയമുണ്ട്. പ്രായം ഇരുപതു തികഞ്ഞിട്ടില്ല, വീട്ടില് പ്രാരാബ്ദങ്ങളുമില്ല. ദിനമണിയുടെ ആഗ്രഹങ്ങള് ആരും സാധിക്കാതെയുമിരുന്നില്ല. പക്ഷെ മൃത്യുജ്ഞയന്, അയാള് ദിനമണിയെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കുകയാണ്.
"നീ വരുന്നോ?" ഒരിക്കല് മൃത്യുജ്ഞയന് അവളോട് ചോദിച്ചു.
"എങ്ങോട്ട്?" അവള് ചോദിച്ചു.
"ആല്മരച്ചുവട്ടിലേക്ക്.." ഇതും പറഞ്ഞു അയാള് നടന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ദിനമണിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ഗൂഡമന്ദഹാസം വിരിഞ്ഞു. അവള് അയാളെ അനുഗമിച്ചു. മൃത്യുജ്ഞയന് ഒരു വാലാട്ടി നായയായി മാറുന്നത് അവള് മനസ്സില് കണ്ടു.
ആല്മരച്ചുവട്ടില് മൃത്യുജ്ഞയന് ഇരുന്നു. ദിനമണി ഒപ്പമിരിക്കണമെന്നു അയാള് പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കണം. അവള് പക്ഷെ നിലത്തു തറഞ്ഞ ഒരു വേരില് ചാരി നില്ക്കുകയാണ്.
"ഇരിക്കൂ..." അയാള് പറഞ്ഞു.
"വേണ്ട, ഞാന് നിന്നോളം .."
"അതെന്താ അങ്ങനെ?"
"എനിക്ക് ചിലത് പറയാനുണ്ട്."
"പറയൂ.."
"എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?"
"ഇല്ല.." അയാള് നിലത്തെവിടെയോ നോക്കി ലഘുവായി പറഞ്ഞു.
"ഞാനിഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയി.."
"ഭരണഘടന അതനുവദിക്കുന്നുണ്ട്.."
"നിങ്ങളെ പോലൊരാളെ ഞാന് കണ്ടിട്ടില്ല.."
"അങ്ങനെ വന്നാല്പിന്നെ എന്റെ പ്രസക്തി എന്താണ്?"
"നിങ്ങളാണ് യഥാര്ത്ഥ പുരുഷന്.."
"ഹ ഹ ഹ.."
"നിങ്ങളുടെ നീണ്ട കരങ്ങള് ഈ ആല്മരത്തിന്റെ വേരുകള് പോലെയെനിക്ക് തോന്നുന്നു."
".............."
"നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന് ആര്ക്കും പറ്റില്ല.."
"നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാവാം.." അയാള് നിലത്തു നോക്കിത്തന്നെ പറഞ്ഞു.
"എങ്കില് പറ, നമുക്കൊന്നിച്ച് ജീവിക്കാം..." അവള് ആകാംക്ഷയോടെ അയാളെ നോക്കി നിന്നു..
"പക്ഷെ നിന്നില് മേല്പ്പറഞ്ഞ യാതൊന്നുമില്ലല്ലോ ? " മൃത്യുജ്ഞയന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളില് വിടര്ന്ന ജാള്യത ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ദേഷ്യമായി മാറി. മൃത്യുജ്ഞയന് സാവധാനം എണീറ്റു, പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
"ഒന്ന് നില്ക്കൂ.." ദിനമണിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് അയാള് തിരിഞ്ഞു നിന്നു.
"ഈ ആല്മരച്ചുവട്ടിലെങ്കിലും എന്നോടല്പ്പം കരുണ...." അവള് യാചിക്കുകയാണ്.മൃത്യുജ്ഞയന് ഒരു നിമിഷം അവളെത്തന്നെ നോക്കി. പിന്നെ ആല്മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ദിനമണിക്കാശ്വസമായി.. അവള് കിതക്കുകയോ തേങ്ങുകയോ ഒക്കെ ചെയ്തു. ഏതായാലും മൃത്യുജ്ഞയന് എന്ന നായ കൂര്ക്കം വലിച്ചുറങ്ങി..
ചൊവ്വാഴ്ച, ജനുവരി 19, 2010
മൃത്യുവഴി
പരീക്ഷയില് തോറ്റവര്ക്കും
പ്രിയനാല് പിരിഞ്ഞവര്ക്കു
മച്ഛന് കണ്ണുരുട്ടിയാലു
മൊരേ വഴിയതു മരണം
രണ്ട് പറ വിളയും
പാടത്താഞ്ഞടിക്കുമുഷ്ണക്കാറ്റും
പേമാരിയും പറയനോട്
ചൊല്ലുന്നതും മരണം
പാര്ലറില് തുടങ്ങി,
വാടക മുറിയില് കുടുങ്ങി,
മടിക്കു കനം വക്കും പെണ്ണി
നൊരു തുരുത്തത് മരണം
രോഗകോശങ്ങള് കാര്ന്ന
ദേഹമത് മനമൊടും
തിരിച്ചും മന്ദ്രിക്കുന്നു,
വയ്യ.. നല്ല മരണം
ചെയ്തു തീര്ത്തെന്ന നിറവില്
ആരുമില്ലെന്നയറിവില്
തിമിരാന്ധമാം ദൃശ്യങ്ങളില്
തെളിയുന്നു മരണം..
പ്രിയനാല് പിരിഞ്ഞവര്ക്കു
മച്ഛന് കണ്ണുരുട്ടിയാലു
മൊരേ വഴിയതു മരണം
രണ്ട് പറ വിളയും
പാടത്താഞ്ഞടിക്കുമുഷ്ണക്കാറ്റും
പേമാരിയും പറയനോട്
ചൊല്ലുന്നതും മരണം
പാര്ലറില് തുടങ്ങി,
വാടക മുറിയില് കുടുങ്ങി,
മടിക്കു കനം വക്കും പെണ്ണി
നൊരു തുരുത്തത് മരണം
രോഗകോശങ്ങള് കാര്ന്ന
ദേഹമത് മനമൊടും
തിരിച്ചും മന്ദ്രിക്കുന്നു,
വയ്യ.. നല്ല മരണം
ചെയ്തു തീര്ത്തെന്ന നിറവില്
ആരുമില്ലെന്നയറിവില്
തിമിരാന്ധമാം ദൃശ്യങ്ങളില്
തെളിയുന്നു മരണം..
തിങ്കളാഴ്ച, ജനുവരി 04, 2010
അപ്പു എന്ന ഫയല്
അപ്പു എന്ന ഫയല് അപ്പു ഓപ്പണ് ചെയ്തു. ഏറ്റവും അവസാനമെടുത്ത അപ്പുവിന്റെ ഒരു കളര് ഫോട്ടോ ആയിരുന്നു ആ കമ്പ്യൂട്ടര് ഫയലില്. അപ്പുവിന്റെ മൂക്കിന് അല്പ്പം ആര്ട്ട് വര്ക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് അപ്പുവിന് എന്നേ അറിയാവുന്നതാണ്. ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനിങ്ങില് ജ്ഞാനമുള്ള അപ്പുവിനത് വലിയൊരു കാര്യമല്ല. മനസിനിണങ്ങിയ ചില പരിവര്ത്തനങ്ങള് അപ്പു മൂക്കില് വരുത്തി.
അപ്പുവിന്റെ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകള്ക്ക് തീരെ ഭംഗി പോര. അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുകള്ക്കും ചില ജനിതക സൂത്രവാക്യങ്ങളെ അനുസരിക്കേണ്ടതായി വന്നു. അപ്പു കണ്ണുകള്ക്കല്പ്പം വിടര്ച്ച കൂട്ടി, കൃഷ്ണമണിയില് കളര്ടൂളുപയോഗിച്ച് കാന്തി വര്ദ്ധിപ്പിച്ചു.
പണ്ട് രണ്ടാംതരത്തില് പഠിക്കുമ്പോള് നീതു എന്ന പെണ്കുട്ടി എന്തോ പറഞ്ഞ് പ്രലോഭിപ്പിച്ച് അപ്പുവിനെ കമ്പോസ്റ്റ് കുഴിയുടെ അരികില് കൊണ്ട് ചെന്ന് കുഴിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. അന്ന് പുരികത്തിലുണ്ടായ മുറിവിന്റെ പഴഞ്ചന് പാട് ഇരൈസ് ചെയ്ത് അവിടെ പുരികം ഫില്ല് ചെയ്തു.
ചിരി മനോഹരമാകണമെങ്കില് ചുണ്ടുകളുടെ ആകൃതിയും പല്ലുകളുടെ അനുപാതവും ശരിയായിരിക്കണം, അല്ലാതെ അനിമേഷന് കാര്ട്ടൂണിലെ നായകനെ പോലെ ചിരിച്ചാലോ? അത് ശരിയാക്കാന് അപ്പു നന്നേ കഷ്ട്പ്പെട്ടു.
കേശാലങ്കാരത്തെ പറ്റി അപ്പുവിന് വ്യക്തമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളുണ്ട്. അത് പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് ? ചുരുണ്ട് അനുസരണ ലവലേശമില്ലാത്ത അപ്പുവിന്റെ മുടിയില് ആര്ക്കെന്തു ചെയ്യാന് പറ്റും ? അപ്പു സകലമാന ടൂളുകളുമുപയോഗിച്ച് മുടികളുടെ ഒടിവുകള് നിവര്ത്തു.
ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണം? അപ്പു പെന്ടൂളുമായി ഫോട്ടോയിലാകമാനം ഓടി നടന്നു. ഇത്ര നേരം ആ ഫോട്ടോയില് എന്തെങ്കിലും ചെയ്തെന്ന് വിശ്വസിക്കാന് അപ്പു പാടുപെട്ടു.
"ഹായ് ലിയനാര്ഡോ ഡികാപ്രിയോ... അയ്യോ ചേട്ടന്റെ അതേ ഷര്ട്ട്.." തൊട്ടു പിറകില് നിന്ന് അനിയത്തിയുടെ ശബ്ദം.
അപ്പു എന്ന ഫയല് അപ്പു റീനെയിം ചെയ്തു. അപ്പു ഏറ്റവുമധികം കണ്ട ഹോളിവുഡ് ചിത്രത്തിലെ ഹീറോ ആയിരുന്നു അതില്..
ഞായറാഴ്ച, ഡിസംബർ 20, 2009
ആരും കേള്ക്കാത്ത ചിറകടി
എപ്പോഴാണ് ഞാനാ വഴിയിലെ യാത്രക്കാരനായതെന്ന് എനിക്കോര്മ്മയില്ല. ഞാനോര്ക്കുന്ന യാത്രയുടെ പ്രാരംഭ ഭാഗത്ത് എന്റെ കയ്യില് രണ്ട് വസ്തുക്കളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒന്ന്, പാല് നിറച്ച ഒരു കിണ്ണമായിരുന്നു. ഇടവേളകളില് അതിലെ വറ്റാത്ത പാല് കുടിച്ചു ഞാന് തൃപ്തനായി. മറ്റൊന്ന് ഒരു കളിപ്പാട്ടമായിരുന്നു. അതിനു രണ്ട് ചക്രങ്ങളുള്ള ഒരു കുതിരവണ്ടിയുടെ ആകൃതിയായിരുന്നു. അതിന്റെ ചന്ധനഗന്ധത്തിന് ഒരു പഴഞ്ചന് വശീകരണശേഷിയുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നോ ഒരിക്കല് പാല്കുടിയില് മുഴുകിയിരിക്കവെ, ആരോ അപഹരിച്ചുകൊണ്ട് പോകുംവരെ മാത്രമേ ഞാനാ വണ്ടി ഇഷ്ടപ്പെട്ടുള്ളൂ. പിന്നെ അത് യാത്രയുടെ ഒരു ഭാഗമാണെന്നു എനിക്ക് തോന്നി. മാത്രമല്ല അന്ന് എനിക്ക് എഴുത്തോലയോടൊപ്പം പൊതിഞ്ഞ ഒരു എഴുത്താണി കിട്ടുകയും ചെയ്തു. എഴുതുന്നതിന്റെ രസം മനസിലായത് പെട്ടെന്നാണ്. എഴുതുന്ന രസത്തില് വഴിയിലെവിടെയോ എന്റെ പാല്കിണ്ണം എനിക്ക് നഷ്ടമായി. നിര്വ്വാഹമില്ലായ്കയാല് വിശന്നപ്പോള് ഞാന് വഴിവക്കില് നിന്ന് പലതും പറിച്ചു തിന്നു. പലരും പലതും തന്നു. എനിക്ക് കുറ്റബോധമോ പശ്ചാത്താപമോ തോന്നിയില്ല. കാരണം, എല്ലാവരും എല്ലാവരെയും ആശ്രയിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന് ഭക്ഷണത്തിന് കൈ നീട്ടിയ ആള്ക്ക് മുന്പില് എന്നെപ്പോലെ വേറെയും ചിലരുണ്ടായിരുന്നു. അവരെല്ലാം എന്നെ ചിരിച്ചു കാണിക്കുകയും എന്റെ തോളില് കയ്യിടുകയും ചെയ്തു.
എനിക്ക് അദ്ഭുതമായി തോന്നിയ കാര്യം, എന്നെ എഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കാന് ഒരാള് ബദ്ധപ്പെടുന്നത് കണ്ടതാണ്. അയാള് ദ്രുദഗദിയില് ചലിക്കുന്ന എന്നെ എഴുതിക്കാന് നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടി. വീഥിയിലെവിടെയോ വച്ച് അയാളുടെ വേഗത കുറഞ്ഞപ്പോള് മറ്റൊരു വൃദ്ധന് എനിക്ക് ഗുരുവായി. അയാള് നാവില് പാണ്ഠിത്യവും നയനങ്ങളില് ഗൌരവവുമുള്ളയാളായിരുന്നു. അതിനാല്ത്തന്നെ യാത്ര എനിക്ക് വിരസമായിത്തുടങ്ങി.
അര്ത്ഥശൂന്യമായ ഏതാനും വാക്കുകള് ഉരുവിട്ടതോടെ അയാള് എന്നെ വിട്ടുപോയി. പിന്നെ ആരും എന്നെ എഴുതിപ്പിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടിയില്ല. മന:പ്പൂര്വ്വം തന്നെ, എന്റെ പുതുമണം മാറാത്ത എഴുത്തോല ഞാന് സമീപത്ത് ഒഴുകുന്ന വല്ലരിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. എനിക്ക് മുന്പേ ഓല വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഒരു മെലിഞ്ഞ രൂപം എന്നെ മാടിവിളിച്ചു. അയാളുടെ വായില് നിന്ന് എന്തിന്റെയോ ഗന്ധം ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാള് എന്റെ നേരെ നീട്ടിയ പാത്രത്തില് നിന്നും ആ ഗന്ധം തന്നെ ഉയര്ന്നു. അതൊരു നല്ല പാനീയമാനെന്നു ഞാന് വൈകാതെ മനസിലാക്കി. അയാള് പറഞ്ഞു തന്ന പല കാര്യങ്ങളും എന്നില് പുതുവികാരങ്ങള് ഉണര്ത്തി. അവയെല്ലാം എന്റെ യാത്രയിലെ ധന്യനിമിഷങ്ങളായി എനിക്ക് തോന്നി.
ഒരിക്കല് മുന്നില് പോകുന്ന സ്ത്രീ എന്നെ കൈകൊട്ടി വിളിച്ചു. കിതച്ചുകൊണ്ടോടിച്ചെന്ന എന്നോട് അവള് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷെ, അവള് തന്റെ ചൈതന്യമറ്റ വിരലുകള് പൊക്കിള്ച്ചുഴികളിലിറക്കി എന്തൊക്കെയോ കാണിച്ചു. എനിക്ക് അതിഷ്ട്ടമായി.
"എന്നോടൊപ്പം വരൂ" അവള് ക്ഷണിച്ചു.
"തീര്ച്ചയായും" ഞാന് അവളോടൊപ്പം യാത്രയായി.
രസകരമായ യാത്രയുടെ ഒടുവില് അവളെന്റെ ഭാണ്ഡമഴിച്ചു. നാണയങ്ങള് മുഴുവന് പെറുക്കിയെടുത്ത് പോകാന് ഒരുമ്പെട്ടു.
"പോകയാണോ? " ഞാന് ആലസ്യത്തില് നിന്നുണര്ന്നവനെപ്പോലെ ഉരുവിട്ടു.
"ഹും.." അവള് പുച്ഛത്തോടെ നട തുടങ്ങി.
"എന്റെ നാണയങ്ങള്..." ആ വാക്ക് എന്റെ തൊണ്ടയില് കുടുങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അവള് എനിക്ക് പാനീയം തന്ന രൂപത്തോടൊപ്പം യാത്ര തുടര്ന്നിരുന്നു.
എനിക്ക് യാത്ര വിരസമായി തോന്നി. എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരുമായിരുന്ന ആള് വഴിക്കെവിടെയോ യാത്ര നിര്ത്തി. എന്നെ ചിരിച്ച് കാണിച്ചിരുന്നവര് ചിരിക്കാതെയുമായി. യാത്ര നിര്ത്താമെന്ന് വേദനയോടെ നിനച്ചിരിക്കെ ഒരു സ്ത്രീ എന്നെ കാത്തു നില്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു. അവളുടെ പൊക്കിള്ച്ചുഴികള്ക്കും വിരല്ത്തുമ്പുകള്ക്കും ചൈതന്യമുണ്ടായിരുന്നു. വിരല്തുമ്പുകള് കൊണ്ട് അഭ്യാസം കാട്ടാന് അവള് അവള് മിനക്കെട്ടുമില്ല.
"എന്റെ കയ്യില് ഒന്നുമില്ല.." നിരാശതയോടെ ഞാന് പറഞ്ഞു.
" എനിക്കൊന്നും വേണ്ട, ഞാന് കൂടി പോരട്ടെ? " അവള് ചോദിച്ചു.
വീണ്ടും രസകരമായ യാത്ര. ഇടക്കെപ്പോഴോ അവളും എന്റെ ഭാണ്ഡ൦ തുറന്നു. പക്ഷെ നാണയങ്ങള് തിരഞ്ഞില്ല. മറിച്ച് ഭാണ്ഡം രണ്ടായി പകുത്ത്, പകുതി അവള് വഹിച്ചു. തുടര്ന്ന് അവള് എന്റെ എല്ലാ ദുഖങ്ങളുടെയും പകുതി ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള് എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലെങ്കില് കൂടി അവള്ക്ക് കൂട്ടായെങ്കിലും യാത്ര തുടരാന് ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചു.
നാഴികകള് പിന്നിട്ടപ്പോള് അവള് നടക്കാനാവാത്ത വിധം വിരൂപയായി. എന്നോ ഒരിക്കല് ഉണര്ന്നപ്പോള് അവള് കയ്യില് ഭാണ്ഡത്തിനടുത്തായി മറ്റൊരു വസ്തു അടക്കി പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ വിരൂപത നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അടക്കി പിടിച്ച വസ്തുവിന് അവളുടെ ആകൃതിയുള്ള ചെറിയ തലയും ചെറിയ ഉടലും നീളം കുറഞ്ഞ കൈകാലുകളും ആയിരുന്നു. എന്റെ ഭൂതവര്ത്തമാന കാലങ്ങളിലെങ്ങും ഇത്തരമൊരു രൂപം എനിക്കുള്ളതായി തോന്നിയിട്ടില്ല. വളരെ പെട്ടെന്ന് ആ ജീവി എന്നോട് താദാദ്മ്യം പ്രാപിച്ചത് ഞാനറിഞ്ഞു. എനിക്കങ്ങനെ തോന്നാന് കാരണം, ഏതോ ഒരു നിമിഷാര്ധത്തില് അതിന്റെ കയ്യില് വന്നുപെട്ട പാല്ക്കിണ്ണമായിരുന്നു. അതിനു ഞാന് ഉപേക്ഷിച്ച പാല് കിണ്ണത്തോട് സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ കളികളില് ലയിച്ചു യാത്രയാകവേ, എന്റെ ഭാണ്ഡം ചുമപ്പുകാരി പലതവണ വിരൂപയാവുകയും വിരൂപത കൈവെടിയുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എപ്പോഴോ ഞങ്ങളുടേത് ഒരു യാത്രാ സംഘമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഭാണ്ഡം ചുമപ്പുകാരി തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിന്റെ പകുതി ഭാരം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരില് വലിയവനെ ഏല്പിച്ചു. എന്നിട്ടും അവള് കിതയ്ക്കുകയും എണ്ണമയം നഷ്ടപ്പെട്ട ബാഹ്യചര്മ്മങ്ങളില് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ചൊറിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കും അങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്യണമെന്നു തോന്നി.
യാത്ര തുടരാന് വിഷമമുണ്ടെങ്കിലും യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാന് എനിക്കാവുമായിരുന്നില്ല. അവളും അത് തന്നെ പറഞ്ഞു. ദ്രുതഗതിയില് ചലിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ യാത്രാസംഖം യാത്ര നിര്ത്തി ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ അപരിചിതര്ക്കായി സമയം ചിലവഴിച്ചു.
"ഈ യാത്ര എങ്ങോട്ടാ? " ഒരിക്കല് എഴുത്താണി രാകി കൊണ്ടിരുന്ന ഇളയവന് ചോദിച്ചു.
"ഈ വഴി തീരുവോളം.." അവള് ഇടയ്ക്കു കയറി പറഞ്ഞു.
"ഈ വഴി എവിടെ തീരും? "
"ഓരോരുത്തരും എത്തിച്ചേരേണ്ട ചില ദൂരങ്ങളുണ്ട്. അതുവരെ ഈ യാത്ര തുടരും." എന്റെ മറുപടി ചിലര്ക്ക് ബോധിച്ചു. മറ്റു ചിലര്ക്ക് നെടുവീര്പ്പുകളായി.
യാത്രയുടെ ഗതിവേഗം അനുക്രമമായി വര്ദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏതോ ഒരു നിമിഷം ഏറ്റവും മുന്നില് നടന്നിരുന്ന ഞാന് രണ്ടാമനായി, പിന്നെ മൂന്നാമന്. അങ്ങനെ എല്ലാവരും എന്നെ പിന്നിലാക്കി. പക്ഷെ ഞാന് ഏറ്റവും പിറകിലായിരുന്നില്ല. എനിക്കും പിറകെ അവള് വലിയ ഭാരവും ചുമന്നു നടന്നിരുന്നു.
"നിങ്ങളാരെങ്കിലും ഇവളുടെ ഭാണ്ഡമൊന്നു വഹിക്കൂ.." ഞാന് മുന്നില് ചലിക്കുന്ന ദ്രുതജീവികളോടായി പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആരും ഒന്നും ഉരിയാടാതെ യാത്ര തുടരുമെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം ഏറ്റവും ചെറിയവന് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു.
"ഞങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡം തന്നെ ഞങ്ങള്ക്ക് ഭാരമാണ്." യാത്ര കുറെ നേരത്തേക്ക് നിശ്ശബ്ദമായി.
എപ്പോഴോ ക്ഷീണത്തില് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന് ഞെട്ടിപ്പോയി. വാരകള്ക്ക് പിറകില് അവള് ഭാണ്ഡമുപേക്ഷിച്ചു കിടക്കുന്നു.
"നീ വരുന്നില്ലേ....?" ഞാന് ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല, നിങ്ങള് പൊയ്ക്കൊള്ളൂ..." ഒരു ചിറകടി ശബ്ദം അകന്നകന്നു പോയി.
"വരുന്നില്ലേ ഞങ്ങള് പോകുന്നു." മുന്പില് യാത്ര തുടങ്ങിയ എന്റെ സംഖത്തിലെ മുതിര്ന്നവന് ചോദിച്ചു.
"ദാ ഇവള് യാത്ര നിര്ത്തിയിരിക്കുന്നു..." എന്റെ ശബ്ദത്തിനു പതിവില്ലാത്ത അഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
"അതിനെന്ത്, അവള് എത്തിച്ചേരേണ്ട ദൂരം എത്തിക്കാണും.." അവന് ഞാന് പറഞ്ഞ തത്ത്വം എന്നെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു.
ഞാന് നിസ്സഹായനായി തിരിഞ്ഞുനോക്കുംപോഴേക്കും ആ സംഘത്തിലെ അവസാന തരിയും വീതിയുടെ നിമ്നതയില് മറഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ ഭാണ്ഡം തോളില് നിന്ന് ഊര്ന്നിറങ്ങുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. പിന്നെ നഗ്നനാവുന്നതുപോലെയും. ഒടുവില് ഞാന് തന്നെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായി.
എന്റെ ചിറകടി ശബ്ദമെങ്കിലും കേള്ക്കാന് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നോ ഒരിക്കല് പാല്കുടിയില് മുഴുകിയിരിക്കവെ, ആരോ അപഹരിച്ചുകൊണ്ട് പോകുംവരെ മാത്രമേ ഞാനാ വണ്ടി ഇഷ്ടപ്പെട്ടുള്ളൂ. പിന്നെ അത് യാത്രയുടെ ഒരു ഭാഗമാണെന്നു എനിക്ക് തോന്നി. മാത്രമല്ല അന്ന് എനിക്ക് എഴുത്തോലയോടൊപ്പം പൊതിഞ്ഞ ഒരു എഴുത്താണി കിട്ടുകയും ചെയ്തു. എഴുതുന്നതിന്റെ രസം മനസിലായത് പെട്ടെന്നാണ്. എഴുതുന്ന രസത്തില് വഴിയിലെവിടെയോ എന്റെ പാല്കിണ്ണം എനിക്ക് നഷ്ടമായി. നിര്വ്വാഹമില്ലായ്കയാല് വിശന്നപ്പോള് ഞാന് വഴിവക്കില് നിന്ന് പലതും പറിച്ചു തിന്നു. പലരും പലതും തന്നു. എനിക്ക് കുറ്റബോധമോ പശ്ചാത്താപമോ തോന്നിയില്ല. കാരണം, എല്ലാവരും എല്ലാവരെയും ആശ്രയിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന് ഭക്ഷണത്തിന് കൈ നീട്ടിയ ആള്ക്ക് മുന്പില് എന്നെപ്പോലെ വേറെയും ചിലരുണ്ടായിരുന്നു. അവരെല്ലാം എന്നെ ചിരിച്ചു കാണിക്കുകയും എന്റെ തോളില് കയ്യിടുകയും ചെയ്തു.
എനിക്ക് അദ്ഭുതമായി തോന്നിയ കാര്യം, എന്നെ എഴുത്ത് പഠിപ്പിക്കാന് ഒരാള് ബദ്ധപ്പെടുന്നത് കണ്ടതാണ്. അയാള് ദ്രുദഗദിയില് ചലിക്കുന്ന എന്നെ എഴുതിക്കാന് നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടി. വീഥിയിലെവിടെയോ വച്ച് അയാളുടെ വേഗത കുറഞ്ഞപ്പോള് മറ്റൊരു വൃദ്ധന് എനിക്ക് ഗുരുവായി. അയാള് നാവില് പാണ്ഠിത്യവും നയനങ്ങളില് ഗൌരവവുമുള്ളയാളായിരുന്നു. അതിനാല്ത്തന്നെ യാത്ര എനിക്ക് വിരസമായിത്തുടങ്ങി.
അര്ത്ഥശൂന്യമായ ഏതാനും വാക്കുകള് ഉരുവിട്ടതോടെ അയാള് എന്നെ വിട്ടുപോയി. പിന്നെ ആരും എന്നെ എഴുതിപ്പിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടിയില്ല. മന:പ്പൂര്വ്വം തന്നെ, എന്റെ പുതുമണം മാറാത്ത എഴുത്തോല ഞാന് സമീപത്ത് ഒഴുകുന്ന വല്ലരിയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. എനിക്ക് മുന്പേ ഓല വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഒരു മെലിഞ്ഞ രൂപം എന്നെ മാടിവിളിച്ചു. അയാളുടെ വായില് നിന്ന് എന്തിന്റെയോ ഗന്ധം ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാള് എന്റെ നേരെ നീട്ടിയ പാത്രത്തില് നിന്നും ആ ഗന്ധം തന്നെ ഉയര്ന്നു. അതൊരു നല്ല പാനീയമാനെന്നു ഞാന് വൈകാതെ മനസിലാക്കി. അയാള് പറഞ്ഞു തന്ന പല കാര്യങ്ങളും എന്നില് പുതുവികാരങ്ങള് ഉണര്ത്തി. അവയെല്ലാം എന്റെ യാത്രയിലെ ധന്യനിമിഷങ്ങളായി എനിക്ക് തോന്നി.
ഒരിക്കല് മുന്നില് പോകുന്ന സ്ത്രീ എന്നെ കൈകൊട്ടി വിളിച്ചു. കിതച്ചുകൊണ്ടോടിച്ചെന്ന എന്നോട് അവള് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പക്ഷെ, അവള് തന്റെ ചൈതന്യമറ്റ വിരലുകള് പൊക്കിള്ച്ചുഴികളിലിറക്കി എന്തൊക്കെയോ കാണിച്ചു. എനിക്ക് അതിഷ്ട്ടമായി.
"എന്നോടൊപ്പം വരൂ" അവള് ക്ഷണിച്ചു.
"തീര്ച്ചയായും" ഞാന് അവളോടൊപ്പം യാത്രയായി.
രസകരമായ യാത്രയുടെ ഒടുവില് അവളെന്റെ ഭാണ്ഡമഴിച്ചു. നാണയങ്ങള് മുഴുവന് പെറുക്കിയെടുത്ത് പോകാന് ഒരുമ്പെട്ടു.
"പോകയാണോ? " ഞാന് ആലസ്യത്തില് നിന്നുണര്ന്നവനെപ്പോലെ ഉരുവിട്ടു.
"ഹും.." അവള് പുച്ഛത്തോടെ നട തുടങ്ങി.
"എന്റെ നാണയങ്ങള്..." ആ വാക്ക് എന്റെ തൊണ്ടയില് കുടുങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും അവള് എനിക്ക് പാനീയം തന്ന രൂപത്തോടൊപ്പം യാത്ര തുടര്ന്നിരുന്നു.
എനിക്ക് യാത്ര വിരസമായി തോന്നി. എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരുമായിരുന്ന ആള് വഴിക്കെവിടെയോ യാത്ര നിര്ത്തി. എന്നെ ചിരിച്ച് കാണിച്ചിരുന്നവര് ചിരിക്കാതെയുമായി. യാത്ര നിര്ത്താമെന്ന് വേദനയോടെ നിനച്ചിരിക്കെ ഒരു സ്ത്രീ എന്നെ കാത്തു നില്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു. അവളുടെ പൊക്കിള്ച്ചുഴികള്ക്കും വിരല്ത്തുമ്പുകള്ക്കും ചൈതന്യമുണ്ടായിരുന്നു. വിരല്തുമ്പുകള് കൊണ്ട് അഭ്യാസം കാട്ടാന് അവള് അവള് മിനക്കെട്ടുമില്ല.
"എന്റെ കയ്യില് ഒന്നുമില്ല.." നിരാശതയോടെ ഞാന് പറഞ്ഞു.
" എനിക്കൊന്നും വേണ്ട, ഞാന് കൂടി പോരട്ടെ? " അവള് ചോദിച്ചു.
വീണ്ടും രസകരമായ യാത്ര. ഇടക്കെപ്പോഴോ അവളും എന്റെ ഭാണ്ഡ൦ തുറന്നു. പക്ഷെ നാണയങ്ങള് തിരഞ്ഞില്ല. മറിച്ച് ഭാണ്ഡം രണ്ടായി പകുത്ത്, പകുതി അവള് വഹിച്ചു. തുടര്ന്ന് അവള് എന്റെ എല്ലാ ദുഖങ്ങളുടെയും പകുതി ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോള് എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ലെങ്കില് കൂടി അവള്ക്ക് കൂട്ടായെങ്കിലും യാത്ര തുടരാന് ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചു.
നാഴികകള് പിന്നിട്ടപ്പോള് അവള് നടക്കാനാവാത്ത വിധം വിരൂപയായി. എന്നോ ഒരിക്കല് ഉണര്ന്നപ്പോള് അവള് കയ്യില് ഭാണ്ഡത്തിനടുത്തായി മറ്റൊരു വസ്തു അടക്കി പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ വിരൂപത നഷ്ടപ്പെട്ടതും ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അടക്കി പിടിച്ച വസ്തുവിന് അവളുടെ ആകൃതിയുള്ള ചെറിയ തലയും ചെറിയ ഉടലും നീളം കുറഞ്ഞ കൈകാലുകളും ആയിരുന്നു. എന്റെ ഭൂതവര്ത്തമാന കാലങ്ങളിലെങ്ങും ഇത്തരമൊരു രൂപം എനിക്കുള്ളതായി തോന്നിയിട്ടില്ല. വളരെ പെട്ടെന്ന് ആ ജീവി എന്നോട് താദാദ്മ്യം പ്രാപിച്ചത് ഞാനറിഞ്ഞു. എനിക്കങ്ങനെ തോന്നാന് കാരണം, ഏതോ ഒരു നിമിഷാര്ധത്തില് അതിന്റെ കയ്യില് വന്നുപെട്ട പാല്ക്കിണ്ണമായിരുന്നു. അതിനു ഞാന് ഉപേക്ഷിച്ച പാല് കിണ്ണത്തോട് സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ കളികളില് ലയിച്ചു യാത്രയാകവേ, എന്റെ ഭാണ്ഡം ചുമപ്പുകാരി പലതവണ വിരൂപയാവുകയും വിരൂപത കൈവെടിയുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. എപ്പോഴോ ഞങ്ങളുടേത് ഒരു യാത്രാ സംഘമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഭാണ്ഡം ചുമപ്പുകാരി തന്റെ ഭാണ്ഡത്തിന്റെ പകുതി ഭാരം കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരില് വലിയവനെ ഏല്പിച്ചു. എന്നിട്ടും അവള് കിതയ്ക്കുകയും എണ്ണമയം നഷ്ടപ്പെട്ട ബാഹ്യചര്മ്മങ്ങളില് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ ചൊറിയുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്കും അങ്ങിനെയൊക്കെ ചെയ്യണമെന്നു തോന്നി.
യാത്ര തുടരാന് വിഷമമുണ്ടെങ്കിലും യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാന് എനിക്കാവുമായിരുന്നില്ല. അവളും അത് തന്നെ പറഞ്ഞു. ദ്രുതഗതിയില് ചലിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ യാത്രാസംഖം യാത്ര നിര്ത്തി ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ അപരിചിതര്ക്കായി സമയം ചിലവഴിച്ചു.
"ഈ യാത്ര എങ്ങോട്ടാ? " ഒരിക്കല് എഴുത്താണി രാകി കൊണ്ടിരുന്ന ഇളയവന് ചോദിച്ചു.
"ഈ വഴി തീരുവോളം.." അവള് ഇടയ്ക്കു കയറി പറഞ്ഞു.
"ഈ വഴി എവിടെ തീരും? "
"ഓരോരുത്തരും എത്തിച്ചേരേണ്ട ചില ദൂരങ്ങളുണ്ട്. അതുവരെ ഈ യാത്ര തുടരും." എന്റെ മറുപടി ചിലര്ക്ക് ബോധിച്ചു. മറ്റു ചിലര്ക്ക് നെടുവീര്പ്പുകളായി.
യാത്രയുടെ ഗതിവേഗം അനുക്രമമായി വര്ദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏതോ ഒരു നിമിഷം ഏറ്റവും മുന്നില് നടന്നിരുന്ന ഞാന് രണ്ടാമനായി, പിന്നെ മൂന്നാമന്. അങ്ങനെ എല്ലാവരും എന്നെ പിന്നിലാക്കി. പക്ഷെ ഞാന് ഏറ്റവും പിറകിലായിരുന്നില്ല. എനിക്കും പിറകെ അവള് വലിയ ഭാരവും ചുമന്നു നടന്നിരുന്നു.
"നിങ്ങളാരെങ്കിലും ഇവളുടെ ഭാണ്ഡമൊന്നു വഹിക്കൂ.." ഞാന് മുന്നില് ചലിക്കുന്ന ദ്രുതജീവികളോടായി പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആരും ഒന്നും ഉരിയാടാതെ യാത്ര തുടരുമെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷം ഏറ്റവും ചെറിയവന് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില് പറഞ്ഞു.
"ഞങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡം തന്നെ ഞങ്ങള്ക്ക് ഭാരമാണ്." യാത്ര കുറെ നേരത്തേക്ക് നിശ്ശബ്ദമായി.
എപ്പോഴോ ക്ഷീണത്തില് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാന് ഞെട്ടിപ്പോയി. വാരകള്ക്ക് പിറകില് അവള് ഭാണ്ഡമുപേക്ഷിച്ചു കിടക്കുന്നു.
"നീ വരുന്നില്ലേ....?" ഞാന് ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല, നിങ്ങള് പൊയ്ക്കൊള്ളൂ..." ഒരു ചിറകടി ശബ്ദം അകന്നകന്നു പോയി.
"വരുന്നില്ലേ ഞങ്ങള് പോകുന്നു." മുന്പില് യാത്ര തുടങ്ങിയ എന്റെ സംഖത്തിലെ മുതിര്ന്നവന് ചോദിച്ചു.
"ദാ ഇവള് യാത്ര നിര്ത്തിയിരിക്കുന്നു..." എന്റെ ശബ്ദത്തിനു പതിവില്ലാത്ത അഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു.
"അതിനെന്ത്, അവള് എത്തിച്ചേരേണ്ട ദൂരം എത്തിക്കാണും.." അവന് ഞാന് പറഞ്ഞ തത്ത്വം എന്നെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു.
ഞാന് നിസ്സഹായനായി തിരിഞ്ഞുനോക്കുംപോഴേക്കും ആ സംഘത്തിലെ അവസാന തരിയും വീതിയുടെ നിമ്നതയില് മറഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ ഭാണ്ഡം തോളില് നിന്ന് ഊര്ന്നിറങ്ങുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. പിന്നെ നഗ്നനാവുന്നതുപോലെയും. ഒടുവില് ഞാന് തന്നെ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായി.
എന്റെ ചിറകടി ശബ്ദമെങ്കിലും കേള്ക്കാന് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റുകള് (Atom)